UNTITLED SIMPLE BEAUTY

Client:

Year:

2020

คำนำ

ด้วยเรื่องราวการเดินทางที่ยาวนานและสนุกสนาน
แต่...ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นโทนฟ้าเข้ม ช่างดูโดดเดี่ยวเสียเหลือเกิน
บทกวีได้ถูกให้ปลุกขึ้นอีกครั้ง
จากการผจญภัยที่ต่อสู้กับความกลัวและความเหงาในความมืดมิดอันยาวนาน
เรื่องเล่าจากอดีตถูกเฝ้ามองจากปัจจุบัน
ในถ้อยคำที่ปรากฏเป็นภาพถ่ายแห่งกาลเวลา ที่ดำดิ่งลึกจนสัมผัส ...
ในทันใดนั้น พี่ชายตัวสีฟ้าของฉัน เอื้อมมือผ่านความมืด ทาบวางบนไหล่
กระซิบผ่านห้วงจิตใต้สำนึก บอกฉันว่า เธอจงเป็นเพื่อนของเขาบนถนนที่สิ้นหวัง
อีกไม่นาน เราจะได้เจอกัน พี่ชายของฉันจะมาหาคุณ
พลังของเขาจะส่งไปถึงคุณด้วยหัวใจที่อดทน
แสงสว่างจากความมืด เขาจะมา ...
ไม่มีสิ่งใดกล่าว เพียงบอกได้ว่า ไม่เป็นไร เราจะเป็นเพื่อนกันในความมืด
แต่เชื่อเถอะไม่มีสิ่งใดจะมืดไปตลอดกาล จะมีแสงสว่างปรากฏนำทาง
แต่เป็นเส้นทางที่ต้องเลือก ความเด็ดเดี่ยว ความมุ่งมั่น คือ ตัวตนของเธอ
ขอเธอจงนับถือความกล้าหาญของตนเอง ไม่มีสถาบันใดรับรอง นอกจากตัวของเธอเอง
จงสร้างสรรค์ มอบรอยยิ้มจากหัวใจอันสุภาพที่เธอมี ด้วยความเบิกบาน
เหมือนมือที่ยื่นออกมาช่วยเหลือ บนเส้นทางแห่งหุบเขาที่สูงชัน
ขอเธอจงมั่นใจ .

-อุบัติสัตย์-


Untitled Simple Beauty นานมาแล้ว.... ผมเคยได้สัมผัสหนังสือชื่อ "ความเรียบง่ายไร้กาลเวลา"
เขียนโดย: จอห์น เลน และแปลโดย: สดใจ ขันติวรพงศ์
แต่ขณะนั้นผมมองไม่เห็นความงามในเนื้อหาของหนังสือเล่มนี้ อาจจะเพราะช่วงวัยและความสนใจของผมในขณะนั้น
จนเวลาล่วงผ่านมาถึงวันนี้ เมื่อกาลเวลาเริ่มทำให้เห็นการเปลี่ยนแปลงทางความคิดของตัวเรา
ทำให้เริ่มมองเห็นหลายๆสิ่งเล็กๆรอบตัวที่ผ่านตาพบเจอบ่อยๆ สิ่งเล็กๆเหล่านั้นได้เผยให้เห็นความงามในตัวมันของมัน เป็นความงามที่สุดแสนจะธรรมดา ที่ครั้งหนึ่ง ผมเคยเบนหน้าหนีไม่สนใจ

ผมเริ่มสนใจรูปแบบการถ่ายภาพแนวมินิมอล ด้วยปัจจัยหลายอย่างรอบๆตัว ทั้งมาจากบุคคลที่สร้างแรงบันดาลใจ สิ่งต่างๆที่พบเห็นในชีวิตประจำวัน และจากคำถามภายในตนเองที่มุ่งถึงความหมายแห่งการมีชีวิต เพื่อใช้ชีวิตอย่างไรให้มีความหมาย ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งเป็นการพักผ่อนและบำบัดความรู้สึกนึกคิดที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง

ใช้ศิลปะเยียวยาความน่าเบื่อหน่ายในหลายๆอย่างบนโลกที่เกิดขึ้นเวียนวนเป็นวัฏจักร ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ที่เดิมทุกวัน ในช่องว่างของเวลาแต่ละวัน ผมเลือกมองความน่าเบื่อหน่ายเหล่านั้น ในมุมที่บางคนอาจไม่มอง มันเป็นมุมที่ทำให้สิ่งต่างๆเหล่านั้นมีความหมายมีคุณค่า
คล้ายกับการมองความธรรมดาในตนเอง ความธรรมดาที่มีความหมายในการมีชีวิตอย่างมีคุณค่า.

(2563)
พรเทพ จิตต์ผ่อง