ภาพแรก ก่อนเป็น NOW MINIMAL  ถ่ายช่วงปี 2019 ตลอดการเดินทางด้วยจักรยานทางไกล ระยะเวลา 7 วัน จากกรุงเทพมหานครไปยังจังหวัดลำปาง เป็นภาพนกริมทาง ช่วงเวลาเช้าที่ออกหากิน และเวลาเย็นย่ำที่บินกลับรัง  เมื่อกลับมาดูภาพถ่ายเหล่านั้น ก็ทำให้ผมเกิดความรู้สึกบางอย่างในภาพถ่ายนนั่นคือ ความอิสระในการถ่ายภาพ เสมือนปีกนกที่โบยบินในพื้นที่กว้าง มีท้องฟ้าสีน้ำเงินกั้นเป็นฉากหลัง 

และเคยได้เห็นผลงานภาพถ่ายของช่างภาพ (ที่ไม่ได้เรียกตัวเองว่าช่างภาพ) "คุณเอก พิชัย แก้ววิชิต" มีอาชีพขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างย่านราชเทวี โดยจะปลีกเวลาช่วงพักกลางวัน สลัดภาพวินมอเตอร์ไซค์แล้วเดินเข้าสู่โลกภายในของตัวเองพร้อมกับอุปกรณ์คู่กายเป็นกล้องคอมแพคขนาดเล็ก สร้างผลงานภาพถ่ายที่ดูแปลกตา ด้วยมิติ สีสัน แสงเงา รูปร่างรูปทรง พื้นที่ว่าง ของสิ่งปลูกสร้าง มุมตึก อาคาร ตามตรอกซอกซอยของเมืองกรุง เป็นภาพถ่ายที่กระตุ้นหัวใจให้ใครหลายๆคนในช่วงเวลานั้น รวมถึงตัวผมเอง  และทำให้ผมเริ่มสนใจในการถ่ายภาพสไตล์มินิมอล

สำหรับผม มินิมอล  ยิ่งพยายามมองกลับไม่เห็น ยิ่งพยายามหากลับไม่เจอ (แต่กับบางสิ่งก็ต้องพยายามมองหา) มันเป็นเรื่องของความรู้สึกในแต่ละคน ว่าสิ่งที่เห็นนั้นมีแง่มุมของความงามอย่างไร สิ่งเหล่านั้นอยู่รายรอบตัวเรา ไม่ว่าเราจะมองด้วยสายตาในระยะ ใกล้ กลาง หรือมองไกลออกไป แต่มันก็ยากที่จะบอกว่ามินิมอลคืออะไร เพราะมันเป็นนิยามความเข้าใจของแต่ละบุคคล

 

tB (3)-000.jpg

และด้วยที่ผมเดินถ่ายภาพเกือบทุกวัน ตลอดทั้งปี ทำให้มีภาพถ่ายทั้ง มินิมอล และ แมกซิมั่ม ปะปนกันใน HD อยู่จำนวนมาก โดยไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับภาพเหล่านี้ต่อ ทั้งภาพที่ถูกคัดเลือกเป็นภาพ Favorist ส่วนตัว และเผยแพร่ในสื่อออนไลน์อย่าง FaceBook และ Instragrame ถูกชักชวนให้ไปแสดงงานภาพถ่ายทีกรุงเทพมหานคร จากการแนะนำผ่านโดยศิลปินปั้นเซรามิกในเมืองเชียงใหม่

หลังจากความสนใจในการถ่ายภาพมินิมอล จึงกลายมาเป็นความชื่นชอบในการมองความงามของสิ่งต่างๆรอบๆตัวในแต่ละวัน แม้บางครั้งจะมีความกดดันจากสภาพปัญหาทางสังคมมากระทบ แต่การถ่ายภาพก็ชาวยเยียวยาหัวใจให้ตัวเองได้เป็นอย่างดี.


 

Now minimal  (1).jpeg
Now minimal  (1).JPG
Now minimal  (2).JPG
tP8070390-000.JPG
tP8070344-000.JPG

ผลงานจำนวน9ภาพ จัดแสดงในนิทรรศการ NW! MINIMAL

โดย รังสรรค์ นราธัศจรรย์ / พิชัย แก้ววิชิต / พรเทพ จิตต์ผ่อง